Er det lov å skrive også på nynorsk?

Nynorsk i endring: "Også" sin frammarsj og dei korte formene si tilbakegang

Nynorsken er eit levande språk, og som alle levande språk er han i stadig endring. Ein interessant tendens i dagens nynorsk er den auka bruken av ordet "også", samtidig som dei tradisjonelle, kortare formene "og" og "au" ser ut til å minke i popularitet. Denne utviklinga reiser spørsmål om språkpåverknad og framtida til nynorskens særeigne uttrykk.

Tradisjonelt har "og" og "au" vore vanlege val i nynorsk for å uttrykke "også". "Og" har fungert som eit allsidig bindeord, medan "au" har hatt ei meir spesiell rolle, ofte brukt for å leggje til noko overraskande eller vektleggje noko som kjem i tillegg. Likevel ser vi ei tydeleg auke i bruken av "også", eit ord som liknar meir på bokmålets "også". Denne tendensen kan indikere ei språkleg påverknad frå bokmål, noko som ikkje er overraskande i eit samfunn der dei to skriftspråka lever side om side og interagerer i mange ulike arenaer.

Nedgangen i bruken av "og" og "au" er merkbar både i skrift og tale. Dette kan ha fleire årsaker. For det første kan den aukande bruken av "også" vere eit resultat av at nynorskbrukarar i større grad blir eksponert for bokmål gjennom media, utdanning og det offentlege rom. Denne eksponeringa kan føre til ei gradvis tilpassing av språkbruken.

For det andre kan "også" opplevast som eit meir presist eller tydeleg alternativ, spesielt i formelle kontekstar. Dei korte formene "og" og "au" kan i visse samanhengar virke mindre formelle eller til og med litt gammaldagse.

Denne utviklinga reiser viktige spørsmål om kva retning nynorsken beveger seg i. Er dette eit teikn på at nynorsken blir meir lik bokmål, eller er det berre ein naturleg del av ein språkeleg evolusjon? Det er viktig å understreke at språk endrar seg over tid, og at påverknad frå andre språk er ein vanleg prosess. Utfordringa ligg i å finne ein balanse mellom å halde på det som er særeige ved nynorsken, og samtidig tillate språket å utvikle seg og tilpasse seg moderne bruksmåtar.

Det vil vere interessant å følgje med på denne utviklinga i åra som kjem, og sjå korleis nynorsken vil handtere denne balansegangen mellom tradisjon og fornying. Ein ting er sikkert: nynorsken er eit dynamisk språk som fortener merksemd og engasjement for å sikre ei levande og mangfaldig språkbruk i framtida.